Ένα κοριτσάκι γυμνό, σκελετωμένο από την πείνα, βαδίζει παραπατώντας προς το σταθμό όπου μοιράζεται συσσίτιο. Στο δρόμο δεν αντέχει. Παραπατά και σωριάζεται. Ένας γύπας που φέρνει βόλτες από ψηλά «μυρίζεται» το μακάβριο θύμα του και κατεβαίνει λίγα μέτρα παρακεί περιμένοντας το τέλος.
Ακούστηκε τότε πως ο φωτογράφος , αφού τράβηξε τη φωτογραφία , έφυγε και ο γύπας έφαγε το παιδάκι . Ζωντανό ή νεκρό; Ποιος ξέρει ; Πάντως ο φωτογράφος αυτοκτόνησε λίγον καιρό αργότερα.
Όσοι είδαμε τότε ( ή κατοπινά) τη φωτογραφία αυτή , τακτοποιήσαμε τη συνείδησή μας με μερικά... «πω πω το καημένο» κι επιστρέψαμε στην «καθώς πρέπει» ζωή της αφθονίας , της καλοπέρασης , του «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε..» και του «βρε , δε βαριέσαι αδερφέ».
Άλλωστε η Αφρική ήταν τόσο μακριά και η πείνα θεωρούσαμε ότι είχε εξορκιστεί άπαξ δια παντός από την «ευημερούσα» Ελλάδα.
Να όμως που οι γειτονιές του κόσμου ήρθαν τόσο κοντά και η πείνα χτύπησε και την πόρτα της ευρωπαϊκής Ελλάδας του 2013:
Η φωτογραφία του πλήθους των απελπισμένων, πεινασμένων Ελλήνων που υψώνουν ικετευτικά τα χέρια προς τον ουρανό για πέντε ντομάτες κι ένα μαρούλι κάνει το γύρο του κόσμου και βουλιάζει στη ντροπή τη χώρα του Λεωνίδα, του Περικλή , του Αλεξάνδρου , του Σωκράτη , του Φειδία , του Αισχύλου..
Ευτυχώς (τουλάχιστον) που στην Ελλάδα δεν έχουμε γύπες.
Εκτός κι αν η «καλή μας κυβέρνηση» μαζί με τα αφεντικά της ευρώπης φροντίσουν ΚΑΙ γι’ αυτό.
-Λοιπόν , Συνέλληνες , τι θα κάνουμε ; Θα περιμένουμε νηστικοί και ξεπνοϊσμένοι να μας φάνε οι γύπες ή θ’ αλλάξουμε τη μοίρα μας όσο πιο γρήγορα γίνεται ;
Ήδη έχουμε αργήσει ! Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει . Όχι αύριο! ΤΩΡΑ ! Κι αυτό είναι δική μας δουλειά.
ΑΝΑΣΚΟΥΜΠΩΘΕΙΤΕ!
Μητράκος Βαγγέλης
